Uzun bir sessizliğin içinden geçtim.
Dışarıdan “yaşıyor” gibiydim…
Ama içimde bir şeyler çoktan susmuştu.
Her gün aynı döngü, aynı yorgunluk, aynı iç çekiş…
Sanki ruhum bir tür bitkisel hayattaydı.
Ama sonra, sıradan bir sabah sandığım bir anda içimde bir ses yükseldi:
“Uyan artık… Bu hayat senin.”
İşte o sabah, bir şeyler kıpırdadı.
Bu yazı serisi, işte tam da bu uyanışın izlerini taşıyacak.
Belki sen de kendi içindeki sesi duymaya başlarsın…
Bazı uyanışlar sessiz olur…
Bir alarm çalmaz, bir kapı çalınmaz.
Sadece içimizde, derinden bir ses fısıldar:
“Bu böyle gitmemeli.”
İşte bu yazı da tam böyle bir uyanışı taşıyor satırlarında.
Sessizliğin içinden gelen en gerçek çağrıyı:
Kendine dön.
Okuyana sadece “yalnız değilsin” demiyor…
Aynı zamanda “hala geç değil” diyor.
Her yeni sabah, içimizde yeniden doğma ihtimalini taşır.
Eğer bu satırlara denk geldiysen, belki senin de içinde bir kıpırtı başladı demektir.
O sesi susturma… çünkü o senin hayatın.
BeğenBeğen
I’ve walked through quiet silences, feeling alive yet empty inside.
But one morning, a voice whispered: “Wake up… this life is yours.”
And that’s when everything began to shift.
Maybe you’ll hear that voice too.
BeğenBeğen
Mustafa Sait’in Günlüğü 
msaitsabuncu için bir cevap yazın Cevabı iptal et