Uzun bir sessizliğin içinden geçtim.
Dışarıdan “yaşıyor” gibiydim…
Ama içimde bir şeyler çoktan susmuştu.
Her gün aynı döngü, aynı yorgunluk, aynı iç çekiş…
Sanki ruhum bir tür bitkisel hayattaydı.
Ama sonra, sıradan bir sabah sandığım bir anda içimde bir ses yükseldi:
“Uyan artık… Bu hayat senin.”
İşte o sabah, bir şeyler kıpırdadı.
Bu yazı serisi, işte tam da bu uyanışın izlerini taşıyacak.
Belki sen de kendi içindeki sesi duymaya başlarsın…
Mustafa Sait’in Günlüğü 