Satır Satır Derine: Kodlayarak Kendime Dokunmak
Yazılımcı olmak, çoğu zaman dışarıdan bakıldığında ekran başında saatlerce oturmak, kahveyle ayakta kalmak, satırlar arasında kaybolmak gibi görünür.
Ama işin içinde olan biri için bu başka bir şeydir:
Kod yazmak, sadece makineye komut vermek değil;
bazen kendine “uyan!” demektir.
Bir if Gibi Duruyorum
Bazen hayat bir if bloğudur.
Koşullar uygun mu?
Evetse devam et, değilse else’e geç.
Ama ya şartlar belirsizse?
İşte orada, tıpkı hayat gibi, kararsız bir kod satırında bekler gibi olurum…
İçimdeki else bloğu hep şunu fısıldar:
“Hâlâ zamanı değil…” Ama bir gün bir satır eklerim kodun sonuna:
print(“Artık hazırım.”)
Ve işte o an, yalnızca kod değil, ben de çalışmaya başlarım.
Her bug, İçimdeki Bir Düğüm Gibi
Her hata mesajı, sadece teknik bir sorun değildir.
Bazen içimde çözülmeyi bekleyen bir düğümdür.
Ve her debug süreci, kendime sorduğum o sessiz sorulardır:
Neden bu satır çalışmıyor?
Neden ben buraya takıldım?
Nerede kendimi ihmal ettim?
İşte o zaman fark ederim:
Yazmak neyse, kodlamak da odur.
Bir tür iç konuşma, bir tür kendini düzeltme biçimi…
Gözden Kaçan Satır, Kalpten Kaçan Duygu Gibidir
Bazen yazdığın satır çalışır ama istediğin sonucu vermez.
Tıpkı hayatta bazı kararlar gibi.
Kodlar geçer, sistem döner ama bir şey eksiktir.
İşte o an yalnızca kodu değil,
kendini de refactor etmen gerekir.
while not_found: — Aramaya Devam
Bazı arayışlar döngü gibidir.
while not_found: diye başlar,
break satırı yok gibidir.
Ama işte tam da o sırada bir print() satırı eklersin:
print(“Hâlâ buradayım.”)
Ve sistem sana döner:
Output: Sabrediyorsun.
Okuyucuya Kodlu Bir Çağrı
Sen de try: deyip defalarca denedin mi?
Hiç except: bloğunda “başarısız oldum” dedin mi?
Ve sonra tekrar try: demeye cesaret ettin mi?
O zaman unutma:
Her satır bir başlangıçtır.
Her satır bir dokunuş olabilir.
Ve bazen kod satırlarıyla bile bir kalbe dokunursun.
Son Söz: Kodun da Kalbin de Dili Vardır
Bir blog yazısı gibi bazen sadece bir satır yetebilir.
Bir satır kodla sistem ayağa kalkar.
Bir satır kelimeyle sen de öyle…
Çünkü yazmak, kodlamak gibi;
kendine dönmenin en sessiz ama en derin yollarından biridir.
Senin kodladığın en anlamlı satır neydi?
Yorumlara bırak, belki bir başkasının içindeki sistemi de çalıştırırsın…
Mustafa Sait’in Günlüğü 