– Olgunlaşmanın Sessiz Zaferi –
Hiçbir Ağaç Bir Günde Gölge Vermez
Önce bir tohum düşer toprağa.
Karanlıkta bekler.
Ne görür göz, ne duyar kulak…
Ama orada, içten içe bir şey büyür.
Bir gün olur,
güneşle tanışır, yağmurla yoğrulur.
Ve görünmeyen o sabır —
bir ağaca, sonra bir gölgeye dönüşür.
Sen de böylesin.
Henüz fark edilmemiş olsan da,
içten içe büyüyorsun.
Görünmezken De Değerlisin
Yazarsın, okunmaz.
Söylersin, anlaşılmaz.
Paylaşırsın, yankı bulmaz…
Ve sanırsın ki boşuna.
Ama bil ki:
Toprağın altındaki sessizlik de bir gelişmedir.
Tohum orada da büyür, sessiz ama derin bir çabayla.
Gölge Vermek İçin Önce Kök Salmak Gerekir
Bir ağacın gölgesi sadece kendine ait değildir.
Yoldan geçene serinlik,
yorulana yaslanacak bir omuz olur.
Sen de yazarken, anlatırken, susarken…
belki farkında olmadan birinin yükünü hafifletiyorsun.
Ama önce:
Kök salmalısın.
Kendine tutunmalısın.
Zamanla büyümelisin.
Ve bir gün,senin gölgen bir başkasına yuva olur.
İçsel Güç Zamanla İnşa Edilir
Güç, bağırarak değil,
sabırla biriktirilir.
Her kelimede, her bekleyişte, bir güç toplanır içerde.
Bir gün gelir, kendine dayanak olanlar, başkalarına da tutunacak dal olur.
Ve sen fark etmeden,
Okuyucuya Sessiz Bir Soru:
Bugün, nereye gölge verdin?
Belki bir cümleyle… Belki sessizce dinleyerek… Belki sadece gülümsedin…
Unutma:
En büyük destek bazen en sessiz olandır. Ve sen, birine farkında olmadan nefes olmuş olabilirsin.
Yorumlara bir cümle bırak.
Çünkü belki senin gölgen, bir başkasının dinleneceği tek yerdir.
Mustafa Sait’in Günlüğü 