Yalnızlık Sadece Boşluk Değildir, Bir Başlangıçtır
Bazen öyle bir zaman gelir ki…
Kalabalıklar içinde eksik hissedersin.
Cümlelerin ortasında sessiz, gözlerin arasında yalnız.
Bir omuz beklersin…
Bir bakış, “Seni anlıyorum” diyen içten bir ses.
Ama o ses gelmez.
Ve işte o an, fark edersin:
Yalnızlık bir eksiklik değil.
Bir içe dönüş kapısıdır.
Ve o kapının anahtarı senin içinde gizlidir.
Sessizlikten Korkarken İç Sesini Duymak
Yalnız kalmaktan hep korkardım.
Sanki sessizliğe düşersem kendimi kaybedecekmişim gibi…
Ama bir gün her şey sustu.
Ve sustuğunda bir ses duydum:
“Buradayım.”
O ses, benden başkası değildi.
Kendimin unuttuğum sesi…İçimde hep var olan ama duymaya cesaret edemediğim…
Sessizlikte korku değil,
kendimle karşılaşma buldum.
Kendi Omzuna Yaslanabilmek
Yalnızlık bana şunu öğretti:
Dışarıda bir omuz ararken,
içeride sımsıcak bir destek duruyormuş aslında.
Ve bir gün kendi kendime şöyle dedim:
“Tamam. Buradayım. Ve seninleyim.”
İşte bu, gerçek iyileşmenin ilk adımıydı.
Kendine omuz olabilmek.
Kendi varlığını sevebilmek.
Bir Cümle, Sonsuz Bir Etki Bırakır
Bu satırları yazarken içimde bir teşekkür yankılandı…
Bazen kim olduğunu bile bilmediğimiz bir insan
tek bir cümleyle hayatımıza dokunur.
O cümle, içimizdeki suskunluğa ses olur.
Ve yalnızken bile yalnız olmadığımızı hatırlatır.
Belki bu yazı da,
birinin sessizliğine bir yankı olur.
Sessizlikte Kendini Bulmak
Yalnızlık sadece kabuklarına çekilmek değildir.
Bazen kırık kalbini eline alıp kendine yeniden dokunmaktır.
Sessizlik, dış dünya sustuğunda
iç dünyanın kelimelere kavuşmasıdır.
Ve bazen bir yazı,
kendine açılan bir kapı olabilir.
Okura Soru:
Sen, en çok hangi sessizlikte kendini duydun?
Bir gecede mi?
Kalabalığın ortasında bir iç çekişte mi?
Yorumlara yaz.
Çünkü bazen birinin sessizliği,
başkasının en yüksek yankısı olur…
Mustafa Sait’in Günlüğü 