geceyle konuşmak – Mustafa Sait’in Günlüğü

– İç Sessizliğin Yankılandığı Anlar –

Bazen dış dünya susar… Ama içeride bir şey kıpırdar. Ses değil belki, ama bir his… Bir düşünce, bir cümle gibi içinden sızar:

“Ben hâlâ buradayım.”

Ve o cümle, belki gün boyunca susturduğun duyguların dilidir.

Gece sadece uyumak için değildir. Bazı geceler, kendinle yeniden tanışmak için gelir.

Bir satır yazarsın, bir nefes alırsın, bir anlık fark ediş yaşarsın.

Ve o küçücük an, sessiz bir devrime dönüşür içinde.

Gündüzün gürültüsünde her şey net görünür. Ama gece… Asıl derinlik gece gelir. Çünkü kalbin, ancak sessizken sesini bulur.

Karanlıktan korkma. Çünkü orada parlayan şey sensin.

Yazdığın her kelime, belki de karanlığa attığın bir ışıktır. Sen farkında bile olmadan, bir başkasının yolunu aydınlatırsın.

Yani bazen yazmak; kendi içini değil, bir başkasının sessizliğini de iyileştirir.

Bu gece ne fısıldadı sana kalbin? Bir cümleyle bile olsa paylaş —çünkü belki senin satırın, bir başkasının sabahına umut olur.

Ve unutma: Gece sessiz olabilir, ama içinde konuşacak çok şey var.