Bir gün olacak… Geride bıraktıklarına dönüp baktığında, “Buna nasıl dayanmışım?” diyeceksin. Ama cevabı dışarıda arama. Çünkü dayanma gücü, hiçbir zaman dış koşullardan gelmedi. O hep sendeydi.
Kimse alkışlamadı belki. Kimse “aferin” demedi. Ama sen yine de ayağa kalktın. İşte bu yüzden, sessiz zaferlerin sahibisin.
Bazı insanlar yüksek sesle kazanır. Bazıları ise sessizce vazgeçmez. Sen ikinci gruptasın. Ve bu grup, dünyayı gerçekten değiştirenlerin grubudur. (Evet, süper kahraman pelerini yok ama omuzlar sağlam.)
Artık şunu bil:
Her korku, seni durdurmak için değil; neyi önemsediğini göstermek için çıkar karşına.
Her yavaşlama, geri gidiş değildir. Bazen ruhun “bir dakika” der. Dinlenir. Toparlanır. Sonra daha net yürür.
Belki hâlâ eksik hissediyorsun. Belki hâlâ bazı geceler zor. Ama şunu fark etmedin mi?
Eskiden seni yerle bir eden şeyler, şimdi sadece canını sıkıyor.
Bu bir ilerleme. Hem de az buz değil.
O yüzden kendinle bu kadar sert konuşmayı bırak. Sen düşmanı değilsin kendinin. Sen, bugüne kadar hayatta kalmayı başarmış kişisin.
Ve evet… Yol bitmedi. Ama artık sen de eski sen değilsin.
Daha uyanıksın. Daha seçicisin. Ve en önemlisi:
Kendini bırakmıyorsun.
Hikâye burada devam ediyor. Çünkü sen hâlâ buradasın.
Ve merak etme… Devamı, sandığından daha iyi yazılacak.
(Bir dahaki yazıda belki tam da ihtiyacın olan cümle vardır. Kim bilir? Bazen bir satır, insanın yönünü değiştirir.)
Mustafa Sait’in Günlüğü 