Mustafa Sait’in Günlüğü

Kategori: kişisel yazılar

  • Okunmak Değil, Anlaşılmak: Blogumun İlk Adımları Karşılık Buldu

    Okunmak Değil, Anlaşılmak: Blogumun İlk Adımları Karşılık Buldu

    İlk Abonelerim: Küçük Bir Bildirim, Büyük Bir Bağ

    Bloguma başladığımda içten içe hep şunu hayal etmiştim:

    “Bir gün birileri bu satırları okuyacak.”

    Ve bugün o hayal gerçek oldu.

    İlk abonelerimi gördüm. Bu sadece birkaç sayı değil.Bu, bir bağ. Bir iz. Bir yankı.

    Neden Bu Kadar Heyecanlandım?

    Siz bu bloga abone oldunuz çünkü burada bir şey buldunuz:

    Belki bir duygu,

    Belki bir fikir,

    Belki sadece bir cümlede yankı bulan bir his…

    Ne olduğunu tam olarak bilmiyorum. Ama bildiğim tek şey şu: Teşekkür ederim.

    Artık Bu Blog Sadece Benim Değil

    Seninle birlikte bu blog başka bir anlam kazandı. Artık her yazı sadece benim iç döküşüm değil, aynı zamanda bir “karşılık verme” duygusu. Senin okuma ihtimalin, yazarken beni daha dikkatli, daha sorumlu ve daha umutlu yapıyor. Bu bir yolculuksa, artık yalnız değilim.

    Birbirimizi Tanımasak da Aynı Satırda Buluştuk

    Belki birbirimizi tanımıyoruz.

    Ama bu satırda buluştuk.

    Ve bu buluşma benim için çok şey ifade ediyor.

    İlk abonelerim, hoş geldin. Bu blog artık sadece “benim için” değil — “bizim için”.

    Okura Çağrı

    Bu satırları okuyorsanız siz de artık yol arkadaşlarım sayılırsınız. Yorumlarda ilk karşılaşmamızı kutlayalım mı?

  • Sessiz Bir Uyanış: İçsel Dönüşüm ve Kendini Yeniden İnşa Etmek

    Sessiz Bir Uyanış: İçsel Dönüşüm ve Kendini Yeniden İnşa Etmek

    Kıvılcımdan Başlayan Sessiz Bir Uyanış

    Bana mükemmel bir plan gerekmedi.

    Alkışlara ya da izinlere de ihtiyacım yoktu.

    Tek gereken, içimde hafifçe yanan bir kıvılcımdı —

    sessizce şunu söyleyen bir ses:

    “Henüz bitmedin.”

    Ve kalktım ayağa.

    Daha yüksek sesle değil, ama daha net. Bu benim kişisel gelişim yolculuğumun başlangıcıydı.

    Yavaş Ama Sağlam: Ayağa Kalkmak

    Her adımda uzun zamandır hissetmediğim bir şeyi hissetmeye başladım:

    Ait olma hissi.

    Bir yere ya da bir kişiye değil…Kendime.

    Kim Olduğumu Hatırlamak

    Çünkü fark ettim ki:

    Ben çöküşüm değilim.

    Ben yavaşlığım değilim.

    Kaybettiklerim ya da korkularım da değilim.

    Ben, bütün bunlardan sonra yeniden inşa etmeyi seçtiğim şeyim.

    İçsel dönüşüm, yeniden hissetmeye cesaret ettiğim yerde başlıyormuş.

    Umudun Sessiz Gücü

    Her şeyin umutsuz göründüğü anda bile hâlâ umut etmeye devam edebiliyorsam, bu yeniden başlama cesareti hâlâ içimde demektir.

    Ben artık hayattan kaçmak için değil, hayatla yüzleşmek için yürüyorum.

    Tam olarak.

    Cesurca. Samimiyetle.

    Son Söz: Yeniden Başlamak İçin Hiçbir Zaman Geç Değil

    Kendine doğru attığın her adım değerlidir.

    Bu yazı, kendini yeniden inşa etmek isteyenler için bir çağrı.

    Belki sen de bu satırlarla birlikte yürüyorsun…

    O zaman hoş geldin.