Mustafa Sait’in Günlüğü

Kategori: Kişisel Deneyim

  • Writing from the Heart

    Writing from the Heart

    Writing Just to Write: The Most Honest Form of Expression

    Today, I simply wanted to write. Not for likes, not for approval, not for shares. I didn’t care if anyone would read it.

    It was just me… and my pen. Only my heart spoke.

    And in that silence, I finally understood:

    True writing isn’t meant to be read. It’s meant to be felt.

    The Moment the Pen Became a Mirror

    Was it too short? Too plain? Was something missing? I didn’t worry about that.

    Because this time, I wasn’t writing a piece —

    I was writing myself.

    Every word became a mirror. And sometimes, when you look into a mirror, you don’t want perfection. You want truth.

    So today, I chose to be honest. To just… show up as I am.

    Unpolished but Real

    Even the words that get no applause — they matter. They speak what is unseen, unheard. They are raw, simple, sincere. And that’s what makes them beautiful.

    For the first time, I whispered to myself:

    “Even if no one reads it… I wrote because something inside me needed to speak.”

    And maybe, just maybe, this was the most free I’ve ever felt while writing.

    Writing Without an Audience

    When was the last time you wrotejust because it felt right?

    No likes.

    No validation.

    No pressure.

    Just you — and the need to let something out.

    In that moment,

    the truest version of your voice begins to appear.

    A Gentle Question to You:

    What was your most honest piece of writing?

    Drop it in the comments — because someone out there might read your words

    and finally feel less alone.

  • Okunmak Değil, Anlaşılmak: Blogumun İlk Adımları Karşılık Buldu

    Okunmak Değil, Anlaşılmak: Blogumun İlk Adımları Karşılık Buldu

    İlk Abonelerim: Küçük Bir Bildirim, Büyük Bir Bağ

    Bloguma başladığımda içten içe hep şunu hayal etmiştim:

    “Bir gün birileri bu satırları okuyacak.”

    Ve bugün o hayal gerçek oldu.

    İlk abonelerimi gördüm. Bu sadece birkaç sayı değil.Bu, bir bağ. Bir iz. Bir yankı.

    Neden Bu Kadar Heyecanlandım?

    Siz bu bloga abone oldunuz çünkü burada bir şey buldunuz:

    Belki bir duygu,

    Belki bir fikir,

    Belki sadece bir cümlede yankı bulan bir his…

    Ne olduğunu tam olarak bilmiyorum. Ama bildiğim tek şey şu: Teşekkür ederim.

    Artık Bu Blog Sadece Benim Değil

    Seninle birlikte bu blog başka bir anlam kazandı. Artık her yazı sadece benim iç döküşüm değil, aynı zamanda bir “karşılık verme” duygusu. Senin okuma ihtimalin, yazarken beni daha dikkatli, daha sorumlu ve daha umutlu yapıyor. Bu bir yolculuksa, artık yalnız değilim.

    Birbirimizi Tanımasak da Aynı Satırda Buluştuk

    Belki birbirimizi tanımıyoruz.

    Ama bu satırda buluştuk.

    Ve bu buluşma benim için çok şey ifade ediyor.

    İlk abonelerim, hoş geldin. Bu blog artık sadece “benim için” değil — “bizim için”.

    Okura Çağrı

    Bu satırları okuyorsanız siz de artık yol arkadaşlarım sayılırsınız. Yorumlarda ilk karşılaşmamızı kutlayalım mı?

  • Blog Tutmak Bana Ne Kazandırdı? Deneyim, Özgüven ve İçsel Dönüşüm

    Blog Tutmak Bana Ne Kazandırdı? Deneyim, Özgüven ve İçsel Dönüşüm

    Neden Blog Yazmaya Başladım?

    İlk yazımı paylaştığım günü hatırlıyorum…

    Kimse okusun diye değil, içimdekini dökmek için başlamıştım.

    Basit, sade bir gündü ama benim için sessiz bir devrimdi.

    Blog Yazmak Neyi Değiştirdi?

    1. Daha planlı yaşamaya başladım.

    Yazacak bir şeyler olması için günü fark ederek yaşamaya başladım.

    2. Kendimi ifade etme becerim gelişti.

    Duygularımı, düşüncelerimi kelimelere dökmek kolay değildi. Ama zamanla akmaya başladı.

    3. Yazılım yolculuğum daha bilinçli hale geldi.

    Kodlama öğrenirken yaşadıklarımı paylaşmak, süreci benim için daha anlamlı hale getirdi.

    Kendime Ayna Tuttum

    Blog sadece yazmak değil, aynı zamanda dönüp kendine bakmakmış.Geçmiş yazılarıma dönüp baktığımda nasıl düşündüğümü, nelerden etkilendiğimi görüyorum.Bu bana kendi gelişimimi görme fırsatı veriyor.

    Okuyucu İle Bağ Kurmak

    Yorum yazan birini görünce anladım ki;

    Kelime, bazen bir başkasına dokunabiliyor.Bir kişinin bile “ben de böyle hissediyorum” demesi, yazma sebebini güçlendiriyor.

    Blog Yazmak Bir Kimlik Haline Geldi

    Artık sadece bir “blog yazarı” değilim.

    Yazan, düşünen, sorgulayan bir insanım.Blog tutmak bana sadece yazı değil, bakış açısı kazandırdı.

    Yeni Başlayacaklara Küçük Tavsiye

    Mükemmel başlamana gerek yok.Sade ve dürüst yaz.İçinden ne geçiyorsa onu yaz, çünkü samimiyet algoritmadan güçlüdür.

    Son Söz: Yazmak, Büyümektir

    Her yazı bir adım. Her kelime, biraz daha sana yaklaştırır seni.

    Blog tutmak, bazen kendiyle yapılan bir sohbet…

    Bazen sessiz bir çığlık…

    Ve çoğu zaman kendini hatırlama biçimidir.

  • First Line, First Spark

    First Line, First Spark

    A Day That Seemed Ordinary

    Everyone else called it an ordinary day — But for me, it was sacred.

    I woke up early. Started the morning with prayer. Watched a short JavaScript tutorial. After a quick nap, I headed to work.

    Completed a half-day task. Paused for Friday prayer. And yet… the most important moment was something quiet.

    A Peaceful Beginning with Purpose

    On the surface, it was just another day.

    But inside? It was the beginning of something new.

    That day, I made a decision:

    “I will start blogging.”

    Not because I had everything figured out. But because there was something stirring in me —

    A whisper that said:

    “Write. Not because the world is asking. But because your soul is.”

    The Silent Spark of a Journey

    This wasn’t just a blog post. It was the first breath of a process that would transform me.

    Since then, the journey has unfolded — And I wrote about it here:

    While Koding Myself

    If you haven’t read it yet, your heart might find something waiting there.

    Now, Let Me Ask You…

    Have you ever had a day that seemed small but changed everything?

    Maybe you drank a quiet coffee. Maybe you read a single sentence. Maybe you just… paused.

    And in that pause — A spark was born.

    That’s how transformation begins. Not with noise. But with a feeling you can’t explain.

    So I ask you:

    When did your journey begin? Where were you? What were you feeling?

    💬 Share it in the comments. Because your story — yes, yours —might be the very spark someone else is waiting for.