Mustafa Sait’in Günlüğü

Kategori: Hayata Dair

  • En Sevdiğim 5 Meyve: Bir Şükür Yolculuğu

    En Sevdiğim 5 Meyve: Bir Şükür Yolculuğu

    Meyveler…

    Rabbimizin kudretini, sanatını ve merhametini her lokmasında hissettiren mucizeler. Her biri ayrı bir koku, ayrı bir tat, ayrı bir rahmet. Doğanın içine serpiştirilmiş ilahi ikramlar gibi…Benim için meyveler sadece gıdadan ibaret değil. Onlar; şükürle yenilen bir nimet, sabırla beklenen bir mevsim, ve bazen sadece gözyaşıyla ıslanmış bir dualık andır. Çünkü Yaradan neyi yaratmışsa, güzeldir. Ben de yaradılanı, Yaradan’dan ötürü severim. Bu yüzden tüm meyveleri severim. Ama bazıları var ki, hem kalbime hem de tarihimize daha derin kökler salmış…İşte en sevdiğim 5 meyve ve onların bende uyandırdığı manalar:

    1. Hurma

    Peygamber Efendimizin (s.a.v) en çok sevdiği meyvelerden biri…Hurmanın gölgesinde doğmuş, hurmayla iftar etmiş bir ümmetiz. O, sadece bir meyve değil; sabırdır, berekettir, sade hayatın şifasıdır. Hurma, Medine’nin suskun gecelerinde yankılanan dua gibidir.

    2. Nar

    Kur’an’da zikredilen bir meyve…Nar, dışı sert ama içi incelikli bir sırdır. Tıpkı insan kalbi gibi; açmadan ne olduğunu bilemezsin. Her tanesi, sayısız nimetin habercisidir. Rabbim her tanesini bir rahmetle yaratmış olmalı ki, her yudumda huzurla dolar kalbim.

    3. Üzüm

    Asma dallarında süzülen güneşin hediyesi gibi…Üzüm, hem tatlı hem hüzünlü bir meyvedir. Belki de Hz. Nuh’un gemisinden beri taşıdığı yolculuk hikâyesindendir. Efendimizin de sevdiği bu meyve, bazen sabah kahvaltısında şifadır, bazen üzüm suyu olarak sünnettir.

    4. İncir

    “İncire ve zeytine andolsun…”Bizzat Kur’an’ın yemin ettiği bir meyve…İncir, narin görünse de derin mânâlara gebedir. Her lokmasında hem dünya lezzeti hem de ahiret daveti saklıdır. Bazen bir yaprak, bazen bir dua gibi gelir insana.

    5. Elma

    Adem’den beri insanın hayatına değen bir meyve…Belki cenneti hatırlattığı için, belki çocukluğumdan beri elimden düşmediği için… Elma, sade ama sadık bir dost gibidir. Her mevsim hatırlatır: “Nimetin kaynağına bak, unutma.”

    Bu meyveler benim hayatımda sadece tat değil, bir hatırlatma oldu hep:

    Yaşadığım her gün, yediğim her lokma, aldığım her nefes; ilahi bir lütuf.Ve ne zaman bir meyve yesem, içimden şu dua süzülür:

    “Allah’ım, hem dünyada hem ahirette, nimetinin şükrünü eda edenlerden eyle bizi. Resûl’ünün sevdiği meyveleri sevdiren Sen, onun ahlâkını da sevdir bize…”

  • Learning to Dance with Fear

    Learning to Dance with Fear

    — When Everything Feels Like It’s Falling Apart —

    There are moments when…everything feels like it’s unraveling.

    Your efforts seem invisible. Your voice echoes into silence. Even your inner voice feels… missing.

    And in that quiet, trembling moment, you whisper:

    “Maybe I won’t make it through this.”

    But listen closely…

    That is exactly when the shift begins.

    That flicker in the dark —

    it’s not weakness.

    It’s your light, trying to rise.

    Fear Is Not Failure — It’s Proof You’re Still Alive

    Feeling afraid doesn’t make you weak. It makes you human. Courage isn’t the absence of fear —It’s moving through it, one breath at a time.

    Fear may cast its shadow, but as you keep walking, that shadow shrinks.

    Because the only thing that breaks darkness

    is the small, persistent whisper from within:

    “I can keep going.”

    Obstacles Are Not Walls — They’re Steps

    The struggle isn’t here to stop you. It’s here to shape you.

    Sometimes you hit a wall — but what if that wall is just your first step upward?

    Don’t fear falling. Fear staying down.

    Because every time you rise, you are reborn.

    Don’t Look Back — Look Inward

    When it feels like you’re not moving forward,

    maybe the journey is not outward. Maybe it’s inward.

    If you define yourself by others’ approval, you’ll be lost in the first storm.

    But when your worth is rooted in your own heart, you become unshakeable.

    Ask yourself gently, today:

    “Do I truly love myself? Can I accept myself as I am?”

    And if you sit in silence for a moment… you might realize the answer was always there.

    This Is Not a Coincidence — This Is a Sign

    You didn’t find these words by accident.

    Maybe you’re standing at the edge of letting go.

    Maybe you’re searching for a sign.

    Maybe you’re just tired.

    This — is your sign.

    And if I could whisper one thing into your heart right now, it would be:

    Don’t give up.

    Because the darkest placesare where the brightest lights are born.

    Leave just one word in the comments:

    “I’m still going.”

    That one word might be the light someone else needs to see.

    And never forget — a single sentence can bring someone back to life.

    📬 If this spoke to your heart, maybe my next letter will too.

    Subscribe to my blog — let’s grow together.

  • The Work No One Sees — But That Changes Everything

    The Work No One Sees — But That Changes Everything

    There’s a spark inside you. It might not look like progress. It might not be visible on the surface. But it’s there — a subtle movement, a deep stirring that refuses to stop.

    This… is the power of unseen effort. Every morning you whisper,

    “I’ll try again today.”

    That small act — done in silence, without applause — is slowly shaping the future version of you.

    Every Great Story Starts in Silence

    Think of the poet. The artist. The inventor.

    All began with messy sketches, uncertain thoughts, quiet inner voices no one could understand yet.

    But they kept going. Not because they were sure — but because they carried something called potential.

    And you carry that too.

    “Empty” Nights Are Not Empty at All

    That moment you collapse into bed, tired, confused, unseen…

    It’s not failure.

    It’s growth in disguise.

    Your quiet nights are incubating ideas, emotions, healing you will one day draw upon.

    These aren’t empty seasons — they are your soul’s rehearsal space.

    The Pebble in the Ocean — Small, but Irreplaceable

    That short journal entry. That blurry photo. That two-line idea for a story. The code you typed for only five minutes.

    Tiny acts? Maybe. But together, they are the foundation beneath the visible structure.

    The time will come when your “small” becomes undeniable.

    So Here’s a Gentle Invitation:

    Pause. Ask yourself:

    What idea visited your heart today but was immediately dismissed?

    Where did you say, “Not now… I don’t have time,” but something still lingered?

    What thought keeps returning — not to haunt you, but to prepare you?

    If you feel something stir now… listen. Start small. A sentence. A sketch. A 10-minute pocket of stillness.

    Let it begin quietly — and then, let it speak.

    A Whisper From the Heart

    The nightingale doesn’t only sing — it leaves behind the kind of silence that changes the dark.

    What’s “unseen” is not worthless — it’s just the root of everything real.

    Let’s make a soft vow together: Even if no one sees it yet, even if no one claps, we will honor the work growing inside us.

    Trust the pulse in your heart. That’s where it all begins.

    If you feel called to share…

    What’s your small beginning?

    What quiet idea has been pulling you gently forward?

    Maybe what starts today… will shine tomorrow.

    📬 Let’s Keep Going, Gently

    If this piece found a quiet corner of your heart, I’d love to meet you again in the next one.

    Subscribe to my blog here. Let’s honor the journey, even the parts no one else sees.

  • The Power of Being With Myself: Growing in Silence

    The Power of Being With Myself: Growing in Silence

    When the Spark Is Just a Whisper

    Sometimes, a beginning isn’t loud. It’s just a flicker — a tiny movement inside. But the steps that follow that flicker? They can lead you somewhere completely new.

    Silence Wasn’t Emptiness — It Was Where I Finally Heard Myself

    Since I began turning inward, I realized something that changed me:

    Silence isn’t absence. It’s not a void.

    It’s the place where I finally heard myself clearly.

    Where I could listen to my own breath, my buried thoughts, my unfiltered truth.

    The More I Quieted the Noise Inside, the More I Heard My True Voice

    At first, it was hard… To be alone. To face what I had buried. To sit with memories I tried to outrun.

    But slowly, I understood:

    Running is easy. Staying is strength.

    Being with myself felt like meeting me again. Instead of fighting my thoughts, I began to watch them —and in that silence, I found a small light:

    Me. The real me.

    Turning Inward Is Not Escape — It’s Transformation

    It may look like you’re turning away from the world… But you’re not running.

    You’re returning. Finding your direction again.

    Maybe the world didn’t change —but you did.

    Now you have choices, not just reactions. Now you move from clarity, not chaos.

    It Takes Courage to Stay With Yourself

    Anyone can smile in a crowd. But can you feel peace when you’re alone with your own thoughts?

    Maybe as you read this, you’re walking through a season of quiet loneliness. But don’t forget:

    Loneliness doesn’t mean you’re missing something. It might just mean you’re being called back to yourself.

    A Reflection for You

    When was the last time you sat only with yourself — no noise, no distraction?

    What came up in that silence?

    Write it. Share it. Let it breathe.

    Because this journey? It grows when it’s shared.

    📬 If this spoke to something quiet but true inside you… Subscribe to my blog. Let’s keep walking — gently, and together.

  • Yavaş Büyümek de Bir Yolculuktur

    Yavaş Büyümek de Bir Yolculuktur

    📝 Not:

    Bu yazının duygusal derinliğini İngilizce olarak da kaleme almıştım. Eğer İngilizce okumayı seviyorsan, “The Power of Slow Growth in Blogging” başlıklı yazım da sana iyi gelebilir:

    👉 İngilizce yazıyı okumak için tıklayın

    Her şey çok hızlı.

    Daha fazla içerik, daha çok takipçi, sürekli bildirimler…

    Ama ben başka bir yolu seçtim:

    Yavaş büyümeyi.

    Çünkü bir ağaç meyve vermeden önce…

    Kök salmayı öğrenir.

    Sessiz Ama Kararlı

    Blog yazıları yazıyorum.

    Okunup okunmayacağını düşünmeden.

    Her yazıyla biraz daha büyüyorum.

    Belki kimse fark etmiyor,

    Ama ben kendimi fark ediyorum.

    Ve biliyorum ki yavaş büyümek, dışarıdan görünmeyen ama içeride derin hissedilen bir yolculuktur.

    Doğanın Ritimleriyle

    Hiçbir ağaç bir gecede meyve vermez.

    Ayakta durur, güneşi alır, toprağa kök salar.

    Sessizce büyür.

    Benim her blog yazım, içimdeki ağacı besleyen bir damla su gibi.

    Ve biliyorum…

    Bir gün biri o ağacın gölgesinde dinlenecek.

    Yazmak Dönüştürür

    Hızlı olmak istemiyorum.

    Derin olmak istiyorum.

    Kalıcı izler bırakmak için önce sabırlı bir yazar olmalıyım.

    Bu blog benim antrenman alanım.

    Ve yavaş büyümek, hem yazının hem de ruhun olgunlaşma biçimi.

    Son Cümle

    Yolum uzun biliyorum…

    Ama manzarayı kaçırmamak için yavaş yürüyorum.

    Belki bu satırlar boyunca sen de benimle yürüdün.

    Eğer öyleyse, gerçekten minnettarım.

    Okuyucuya Çağrı:


    Sen de bu hızlı dünyada yavaşlamaya cesaret ettin mi hiç?
    Yorumlara sadece bir kelime bile yazsan, belki bu yolculukta yalnız olmadığımızı anlarız.

  • Vazgeçmeyenler Kulübü: Sessiz Gücün Hikâyesi

    Vazgeçmeyenler Kulübü: Sessiz Gücün Hikâyesi

    Her Gün Yeniden Başlayanlar İçin

    Bazıları vardır…
    Sessizdir, gösterişsizdir, sosyal medyada zaferlerini paylaşmazlar.
    Ama her sabah yeniden başlarlar.
    Belki uykusuzdur, belki yorgundur, belki içinden “bıraksam mı?” geçmiştir…
    Ama bırakmaz.

    İşte onlar, hayatın en kalabalık ama en görünmez topluluğudur:
    Vazgeçmeyenler Kulübü.

    Vazgeçmeyenlerin Sessiz Cesareti

    Üyelik için bir kart, bir başvuru formu gerekmez.
    Tek şart vardır:
    “Yavaşlasan bile, durmamışsındır. Ağlasan bile, yürümüşsündür.”
    İşte bu yeter.

    Kimse Bilmese de Sen Bilirsin

    Belki kimse fark etmedi:

    Gizli gizli ders çalıştığını, kimse görmeden kaç kez ağladığını…
    Kimse bilmedi ne kadar sabrettin, kaç kere “yeter artık” deyip yine sabah işe gittiğini.
    Ama sen biliyorsun. İşte bu yazı sana.

    Her Küçük Adım, Bir Zaferdir

    Bu yazı;

    Yarım bırakılmış hayalleri raftan indirip tozunu silenlere,

    Bir sınavı geçmek isteyenlere,

    Roman yazmak isteyenlere,

    Kendine yetmek isteyenlere,

    Bir hastalığı atlatmaya çalışanlara…Yani bırakmamayı seçen herkese ithaf edilmiştir.

    Son Söz: Kulüp Hâlâ Açık

    Bu yazıyı okuyorsan…

    Demek ki hâlâ buradasın.

    Belki yorgun, belki kırgın…

    Ama vazgeçmemişsin.

    Ve bu yeter.

    Çünkü biz vazgeçmeyenlerdeniz.

    Ve bu kulüp asla kapanmaz.

    Soru: Sen Ne Zaman Vazgeçmek Üzereydin?

    Yorumlara yaz.

    Belki senin hikâyen bir başkasına umut olur.

    📌 Yazar Notu:

    Bu satırları yazarken, bir zamanlar vazgeçmenin eşiğinde duran kendi hâlimi düşündüm. O yorgun sabahları, içimde kopan fırtınaları, ama her şeye rağmen bir adım daha atmayı seçtiğim o sessiz zaferleri…

    Eğer bu yazıyı okuyorsan, belki sen de o sessiz kahramanlardansın.

    Bilmeni isterim: Sadece var olman bile bir direniştir.

    Ve senin hikâyen, bir gün bir başkasının güç aldığı satır olabilir.

    Buradayız. Aynı kulüpteyiz.

    Sessiz ama kararlıyız.

  • Kalbin Geceyle Konuştuğu Yer

    Kalbin Geceyle Konuştuğu Yer

    – İç Sessizliğin Yankılandığı Anlar –

    Geceyle Konuşan Kalpler Vardır

    Bazen dış dünya susar… Ama içeride bir şey kıpırdar. Ses değil belki, ama bir his… Bir düşünce, bir cümle gibi içinden sızar:

    “Ben hâlâ buradayım.”

    Ve o cümle, belki gün boyunca susturduğun duyguların dilidir.

    Geceye Sığan Dönüşümler

    Gece sadece uyumak için değildir. Bazı geceler, kendinle yeniden tanışmak için gelir.

    Bir satır yazarsın, bir nefes alırsın, bir anlık fark ediş yaşarsın.

    Ve o küçücük an, sessiz bir devrime dönüşür içinde.

    Sessizlikte Duyanlar Daha Derin Yaşar

    Gündüzün gürültüsünde her şey net görünür. Ama gece… Asıl derinlik gece gelir. Çünkü kalbin, ancak sessizken sesini bulur.

    Karanlıktan korkma. Çünkü orada parlayan şey sensin.

    Yazmak, Karanlıkta Büyüyen Bir Umuttur

    Yazdığın her kelime, belki de karanlığa attığın bir ışıktır. Sen farkında bile olmadan, bir başkasının yolunu aydınlatırsın.

    Yani bazen yazmak; kendi içini değil, bir başkasının sessizliğini de iyileştirir.

    Okuyucuya Çağrı

    Bu gece ne fısıldadı sana kalbin? Bir cümleyle bile olsa paylaş —çünkü belki senin satırın, bir başkasının sabahına umut olur.

    Ve unutma: Gece sessiz olabilir, ama içinde konuşacak çok şey var.

  • Hello World ve Gerçeklerle Yüzleşme

    Hello World ve Gerçeklerle Yüzleşme

    Başlangıç Noktası: Bir Dosya Açıldı, Hayat Değişti

    İlk kez bir .html uzantısı gördüğümde, elimde sihirli bir kapı var sandım.
    Ekranda beliren basit bir “Hello World” satırı…
    İçimde bir şey kıpırdadı.

    “İşte bu,” dedim, “Ben artık bir yazılımcıyım.”
    O an, bir çocuk gibi saf ve gururluydum.
    Ama gerçek, biraz daha karmaşıktı.

    Gerçeklerle Yüzleşme: HTML Bir Programlama Dili Değilmiş

    Araştırmaya başladıkça öğrendim:
    HTML, bir programlama dili değilmiş.
    O sadece yapının iskeletiydi.
    Bir program gibi düşünmez, sadece gösterirmiş.

    Ve sonra JavaScript ile tanıştım.
    HTML’nin sessizliğine karşılık,
    JS bir konuşma dili gibiydi.
    Düğmeye bastığımda tepki veren,
    Ekrandaki sayfayı canlandıran…
    İşte programlama, tam olarak o anda başladı.

    Yanılmak Bazen En Doğru Başlangıçtır

    Başta yanlış anladım, ama iyi ki yanıldım.
    Çünkü her yanlış anlamanın içinde bir öğrenme ihtimali saklıdır.
    HTML beni kod dünyasına çekti.
    JavaScript beni orada tutmayı başardı.

    Ve ben artık biliyorum:
    Bir “hata” bazen bir “başlangıcın diğer adıdır.”

    Programlama Diliyle Değil, Kendi Dilimle de Tanıştım

    Kod yazmak sadece teknolojik bir süreç değil.
    Aynı zamanda kendinle konuşmayı öğrenmektir.
    Neyi neden yaptığını, neden çözüm aradığını, neden vazgeçmediğini…

    JS’de bir if varsa, hayatta da vardır.
    Her error bir içsel “olmadı, yeniden dene” çağrısı gibidir.
    Ve her console.log, içimdeki “Şu an buradayım” notudur.

    📣 Okuyucuya Çağrı

    Senin de yazılım yolculuğundaki ilk yanılgı neydi?
    Bir şeyi yanlış bildin ama sonra sana yepyeni bir pencere açtı mı?

    Yorumlara yaz.
    Çünkü belki senin yanılman, bir başkasının yolunu aydınlatır.

  • Yıkılmadım Ama Yoruldum: Güçlü Olmanın Sessiz Bedeli

    Yıkılmadım Ama Yoruldum: Güçlü Olmanın Sessiz Bedeli

    Güçlü Görünmek Zorunda Değilsin

    Bazı insanlar vardır, onlara “Nasılsın?” diye sorduğunda hep aynı cevabı alırsın:

    “İyiyim.”

    Ama o kelimenin ardında uykusuz geceler, bastırılmış gözyaşları, içine gömdüğü cümleler vardır.

    Sadece söylemez.

    Çünkü alışmıştır güçlü görünmeye. Ama güçlü olmak, yorgun olmamak demek değildir.

    Destek İstemek Zayıflık Değildir

    Uzun süredir kendi kendine yetiyorsun. Dertlerini içine konuşuyor, hayallerini bile bazen kimseyle paylaşamıyorsun.

    Çünkü bir yanın hep şöyle diyor: “Ben dayanmalıyım. Başka çarem yok.”

    Ama unuttuğun bir şey var:

    Kimse senden hep dimdik durmanı beklemiyor.

    Bazen dizlerinin bağının çözülmesi de insanca bir şeydir. Ve destek istemek, zayıflık değil, insanlık hakkıdır.

    Kendine Sor: “Ben Nasılım Gerçekten?”

    Bugün kendine sadece bir soru sor: “Ben nasılım gerçekten?”

    Cevap belki sessizlik olacak… belki boğazına düğümlenen bir kelime. Ama işte o sessizlikte en gerçek duyguların gizlidir.

    Çünkü sen konuşmadıkça, içindeki yorgunluk büyür.

    Ve bazen sadece kabul etmek bile hafifletir:

    📌 “Yıkılmadım ama yoruldum.”

    Sürekli Güçlü Görünmeye Çalışma

    Her sabah güçlü görünmeye çalışmak bile bir yorgunluktur.

    Sanki sürekli bir sahnede rol yapar gibi…

    Ama artık rol yapmana gerek yok. Sen zaten yeterince güçlüsün. Yorgunluğun da bu gücün sessiz tanığı.

    Kendine Bir Nefes Ver

    Bugün biraz dur.

    Kimseye bir şey kanıtlamaya çalışma.

    Sadece kendine bir şefkat alanı aç. Çünkü en çok senin kendi desteğine ihtiyacın var.

    Kendine şöyle de:

    “Her şeyi yapmak zorunda değilim. Biraz yavaşlayabilirim. Hâlâ değerliyim.”

    Okuyucuya Çağrı

    Sen de bazen sustun mu?

    Kendini anlatamadığın, “iyiyim” derken aslında içinin yandığı bir gün yaşadın mı?

    Yorumlara sadece bir kelime bile yaz.

    Belki “yoruldum” dersin.

    Belki “dayanıyorum.”

    Ama bil ki:

    Bu yazıyı okuyan bir başka yürek, aynı yorgunluktan geçmiş olabilir. Ve belki bu yazı, sana bir omuz olmaz…

    Ama “yalnız değilsin” diyen bir fısıltı olabilir.

  • Kırılmadan Güçlenmek: Sessizliğin Ardında Saklı Dayanıklılık

    Kırılmadan Güçlenmek: Sessizliğin Ardında Saklı Dayanıklılık

    Bazen güçlü olmak, dimdik durmak değildir.

    Bazen güçlü olmak…

    görülmeden ayakta kalmaktır.

    Kimse fark etmeden gözlerini silmek, bir cümleyi yarım bırakıp yutkunmaktır.

    Bir şey olmamış gibi davranmak…Ama sen bilirsin.

    O gün nasıl geçti…

    O sessizlikte nasıl kırılmadan kaldın…

    İçten İçte Büyüyen Dayanıklılık

    Kimseyle konuşmadığın günlerde kendinle ne çok konuştun aslında. Yüzüne bir tebessüm yerleştirip, içindeki fırtınaları dindirmeye çalıştın.

    O kadar yumuşak baktın ki başkalarına…

    Ama kendine hep biraz serttin.

    Bugün gel, değiştir bu dili.

    Çünkü sen yalnızca dayandığın için değil, içten içe büyüdüğün için güçlüsün.

    Her Şey Dışarıdan Görünmez

    İnsanlar sonuçları görür.

    Ama sen süreçsin.

    Kimsenin bilmediği kararlar aldın, Kimsenin duymadığı dualar ettin, Kimsenin anlayamayacağı şekilde kendini toparladın.

    Ve bu yüzden…

    senin hikâyen değerlidir.

    Bir Dur, Bir Bak

    Bugün bir adım geri at.

    Ve kendi direnişine bak.

    Ne çok şeyi kendi kendine taşıdığını fark et.

    Ve şöyle de kendine:

    📌 “Ben fark edildikçe değil, fark ettikçe büyüyorum.”

    Çünkü en derin dönüşümler sessiz başlar.

    Okuyucuya Çağrı:

    Sen de bazen görünmeyen ama çok şey anlatan bir gün yaşadın mı?

    Yorumlara sadece bir kelime bile yazsan — belki o kelime, bir başkasının içindeki suskunluğu çözer.

    Bugün kendi sessiz mücadeleni onurlandır.

    Çünkü görünmeyen en kıymetli şey…

    senin iç gücündür.