Kıvılcımdan Başlayan Sessiz Bir Uyanış
Bana mükemmel bir plan gerekmedi.
Alkışlara ya da izinlere de ihtiyacım yoktu.
Tek gereken, içimde hafifçe yanan bir kıvılcımdı —
sessizce şunu söyleyen bir ses:
“Henüz bitmedin.”
Ve kalktım ayağa.
Daha yüksek sesle değil, ama daha net. Bu benim kişisel gelişim yolculuğumun başlangıcıydı.
Yavaş Ama Sağlam: Ayağa Kalkmak
Her adımda uzun zamandır hissetmediğim bir şeyi hissetmeye başladım:
Ait olma hissi.
Bir yere ya da bir kişiye değil…Kendime.
Kim Olduğumu Hatırlamak
Çünkü fark ettim ki:
Ben çöküşüm değilim.
Ben yavaşlığım değilim.
Kaybettiklerim ya da korkularım da değilim.
Ben, bütün bunlardan sonra yeniden inşa etmeyi seçtiğim şeyim.
İçsel dönüşüm, yeniden hissetmeye cesaret ettiğim yerde başlıyormuş.
Umudun Sessiz Gücü
Her şeyin umutsuz göründüğü anda bile hâlâ umut etmeye devam edebiliyorsam, bu yeniden başlama cesareti hâlâ içimde demektir.
Ben artık hayattan kaçmak için değil, hayatla yüzleşmek için yürüyorum.
Tam olarak.
Cesurca. Samimiyetle.
Son Söz: Yeniden Başlamak İçin Hiçbir Zaman Geç Değil
Kendine doğru attığın her adım değerlidir.
Bu yazı, kendini yeniden inşa etmek isteyenler için bir çağrı.
Belki sen de bu satırlarla birlikte yürüyorsun…
O zaman hoş geldin.
Mustafa Sait’in Günlüğü 
Yorum bırakın