Sustum, Yandım, Gittim… Ama Güçlü Döndüm

Herkese Bahar Aynı Anda Gelmez

Hayat herkese adil davranmaz.

Bazılarına erken bahar gelirken, bazılarına uzun kışlar düşer.

Ben o kışlarda yürüyenlerdenim.


Sessizliğin İçindeki Gücü Keşfetmek

Konuşmam gereken yerde sustum.

Kimseyi kırmamak adına içime attım.

Sessizlikte boğuldum belki ama…

O sessizlikte kendimi dinlemeyi öğrendim.


Kırıldım Ama Dağılmadım

En yakınlarımın kelimeleriyle, en beklenmedik anlarda kırıldım.

Ama içimde hâlâ toparlanacak bir umut vardı.

Yavaş gittim, evet…

Ama asla geri dönmedim.

Çünkü bazen hayat, bir yarış değil; bir direnç meselesidir.


Yavaş Yavaş Güçlendim

Her adımda kendime biraz daha yaklaştım.

Sustukça derinleştim, kırıldıkça güçlendim, gittikçe büyüdüm.

Yavaş ama bilinçli adımlar, beni buraya getirdi.

Ve şimdi buradayım.

Kendimle barışık, geçmişiyle kavgalı ama geleceğe umutla bakan biri olarak.


Zor Zamanlardan Geçenlere…

Bu yazı sana da gelsin.

Eğer şu an zor bir dönemden geçiyorsan, bil ki yalnız değilsin.

Kırılmış olabilirsin, ama dağılmak zorunda değilsin.

Yavaş gidiyor olabilirsin, ama vazgeçmek zorunda değilsin.

Hayat bazen sadece yürümeye devam edenleri ödüllendirir.

Yavaş git, ama devam et.

Kırıl, ama güzelleş.

Sus, ama içinden yükselen sesi sakın susturma.


Gerçek Güç, Görünmeyen Savaşlarda Saklıdır

Gerçek güç, görünmeyen savaşlardan sağ çıkanların yüreğinde saklıdır.


Okura Çağrı:

Sen hangi yarandan güçlendin?

Yorumlara yaz, belki bir başkası da senin sözlerinde kendi gücünü bulur.

Yorumlar

“Sustum, Yandım, Gittim… Ama Güçlü Döndüm” öğesine 2 yanıt

  1. Jasminyazıyor Avatar

    Ben babamı kaybettiğim gün yıkıldım. Hayatımın en ağır kışıydı belki de… Onun ani gidişi, hiçbir vedaya sığmadı. Ne son yolculuğunda yanında olabildim, ne de gözlerine son bir kez bakabildim. Kendimi uzun süre suçladım. Ama bir gün, o acının içinden çıkıp “devam etmeliyim” dedim. Anlamadığım, yabancı olduğum bir işte – bir restoranda – çalışmaya başladım. Zordu, ama orada bir misafirin “eline sağlık” demesi bile içimdeki kırıklara bir parça umut serpti. Şimdi dönüp bakınca anlıyorum ki, insan bazen en büyük gücünü en derin yarasından çıkarıyor. Tıpkı senin yazında dediğin gibi: “Yavaş git, ama devam et.” Teşekkür ederim, bu yazı yüreğime dokundu.

    Liked by 1 kişi

    1. msaitsabuncu Avatar

      Bu derin ve içten yorumun için teşekkür ederim. Babanın kaybı, tarif edilemez bir yara bırakmış olmalı, ama o yaradan güç bulup yola devam etmen, tam da yazımda anlatmaya çalıştığım direncin ta kendisi. “Eline sağlık” gibi küçük bir cümle bile bazen içimizdeki umudu yeşertebiliyor, değil mi? Restoranda attığın o adımlar, belki yavaş, belki zor, ama her biri seni yeniden inşa etmiş. Bu paylaşımın, başkalarına da ilham olacağını biliyorum. Yüreğine sağlık, devam et, çünkü o güç sende hep var.

      Beğen

Yorum bırakın